De archipel van de Azoren ligt in de warme golfstroom van de Atlantische oceaan. Dit heeft zijn invloed op de rijkdom van de planten die er voorkomen. Door het vochtige weer en het gematigde klimaat gedijen veel plantensoorten hier uitstekend.
De hoofdstad van de Azoren, Angra do Heroísmo op Terceira, is het eerst UNESCO werelderfgoed geworden (1983). Deze stad is gesticht in de 15e eeuw en staat bekend om zijn forten, de São Sebastião en de São João Baptista, en diverse barokkerken.
"Het gehele Midden-Atlantisch rif als transnationaal werelderfgoed is in UNESCO biosfeer-aanvraag sinds 2017, met daarbinnen de gehele Azoren."
Ook de voor Pico zo kenmerkende wijnvelden aan de kust zijn vrij snel werelderfgoed geworden (2004). De productie van wijndruiven op Pico begon al in de 15e eeuw. Om de wijnranken te beschermen tegen de elementen, specifiek de zgn. zeestuif, een zeer fijne, zoute nevel van het zeewater die tot diep aan de kust neer kan slaan op de druiven bij wind, hebben wijnboeren sinds het begin een netwerk van basalt muren opgeworpen. Die zijn met name te vinden op west tot noord-west en zuid-west Pico, waar de wijnbouw zich op geconcentreerd heeft.
De wijnproductie op Pico bereikte zijn hoogtepunt in de 19e eeuw en daalde daarna, na uitbraak van ziektes. In de 21e eeuw is de productie weer op kleinere schaal hersteld, vooral op de westhellingen. Onderhoud en oogst op deze velden is en blijft handwerk.
Tussen deze kenmerkende ommuurde velden liggen zgn. canada's, onverharde paden van ongeveer 1-2 meter breed, aangelegd om het verzamelen van de druiven en andere oogst van de velden te vergemakkelijken. Voor zover ze goed met elkaar verbonden zijn, worden deze canada’s ook door locals en toeristen gebruikt om recreatief te wandelen.
Inmiddels is het gehele Midden-Atlantisch rif als transnationaal werelderfgoed in UNESCO biosfeer-aanvraag sinds 2017, met daarbinnen de gehele Azoren. Dan gaat het o.a. om Mount Pico (Pico), Capelinhos (Faial), en Algar do Carvão (Terceira), evenals onderzeese bergen en hydrothermale diepzee velden in de omliggende oceaan, een belangrijk leefgebied voor bijzonder zeeleven. Omdat het grootste deel van de bergkam onder (diep)water ligt, is men daarvan pas in de jaren ‘60 begonnen met het systematisch in kaart brengen ervan.
